Hebele Hübele

*çekmecede bulunan çerez, dolapta bırakılan bira. geceye renk katan tek ikili.

pollyanna ölmedi içimizde yaşıyor diyerek; HAYAT GÜZEL BE! demeye devam ediyorum -tabi yersen-.

sorumluluklar, planlar, çabalar, arzular, hayaller… gerçek dışı unsurlarla döndürülmeye çalışılan bir çarkın dişlileri.

arada bir şeyler güzel gitse, güzel güzel yoluna girse, güzel gelse, güzel devam etse, güzelliklerle bitse, güzel güzel gülse.. olmayacak şeyler değil be.. neyse.. olduğu kadarıyla güzelliklere de razı olmalı insan.

insan arada cevabı, yerini, karşılığını, zamanını, neyi unuttuğunu, ne yapması gerektiğini merak eder. insandır be azizim, ne yapsın.

dönüp dolaşıp aynı çukura saplanmamak elde değil sanırım.

kazanmaya çalışırken ya yanlış anlaşılılıp tokat yemişten beter oluyosun ya da uzaklaştırılıp geçmişini bile bulamayacak kadar kayıp oluyosun.

sanırım başlangıçlarda birer hata oldu…

-hayat zor ve bi o kadar güzel azizim.

*herkesin birbirinin kuyusunu kazdığı, hayallerini gizliden gizliye törpülediği, adi, sahte dünyanın çekiciliği hâlâ devam ediyor.

*bir gülümsemenin öneminin, bir iyiliğin bedelsizliğinin, bir mutluluğun paylaşılabileceğinin unutulmasına rağmen hayatın güzellikleri tüm ışıltısıyla parlıyor.

*ufak şeylerin neşlendirebileceğinin, ufak kusurların görmezden gelinebileceğinin, ufak sevgilerin büyüyebileceğinin farkında olmanın tüm hayatın akşını değiştirebileceği gibi gerçekler var.

-garipsenmek güzel.
-farkındalığı yaşatmak güzel.
-yeni umutları yeşertmek güzel.
-düşüncelerden çok duyguları duymak güzel.
-gerçekçiliğin hayalleri yıkamaması çok güzel.
-bi’ tek anlaşılamamak güzel değil be azizim.

          … ama olsun be azizim. her şeye karşı masumiyetin yeter.

insanların sürekli yaptıklarıını ön plana çıkarma isteğinin anlamlandırılamamış hali. hani iyilik, fedakarlık yapılıp denize atılıcaktı, karşılık beklenilmiycekti. hoşnut etmek, mutlu etmek uğruna yapılanları bu kadar dillendirmenin mantığını çözülmemiş durumda. ilginç.

kaçışların aslında olağan dışı bir eylem olduğu gerçekliğini kabul edememe durumunu yaşıyorum genelde. sorumluluğun düzen getireceği gerekçesiyle kalıplaşmak ile düzensizliğin keşkelerinin verdiği sonuçların birebir aynı olduğunu inanıyorum artık.

istemek ile istenmek arasında fark var sanarken istenenden isteyen kısıma geçişin unutulmak istendiği kabbul edilebilir.

fedakarlık kelimesini çevremdeki kimsenin kullanamayacağı sonucuna vardım. fedakarlığın iki birey arasında yaşanan durumdan ibaret olması temel sebep.

unutmak istenilen cümle sayılarının neden çoğunluğunu insanlar söylüyor. hem de benim fazla konuşmadığım halde. ilginç.